Afscheid

Op exact eenentwintig dagen na ben ik tien jaar in dienst geweest bij mijn vorige werkgever. Hoewel een nieuwe job een bewuste keuze is, valt het afscheid nemen niet mee. Niet alleen neem ik afscheid van mijn allerliefste collega’s maar ook van mijn ‘treinbuddy’s.’ De afgelopen jaren reisde ik steevast met de stoptrein van 07:42 uur vanaf Den Haag Centraal Station naar mijn werk. Ook dat gaat veranderen. De stoptrein vanaf Den Haag is voltooid verleden tijd. Voor het eerst in mijn carrière kan ik nu namelijk op de fiets naar mijn werk. 

Treinbuddy’s
Een boek kan ik schrijven over mijn treinreizen met de NS. Sterker nog ik kan er moeiteloos een meerdelige serie van maken. Tijdens mijn laatste week op kantoor heb ik dan ook het gevoel dat ik niet alleen afscheid moet nemen van mijn collega’s maar ook van mijn ‘treinbuddy’s.’ Jarenlang achter elkaar dezelfde mensen tegenkomen in de trein schept natuurlijk een band. Een knikje ter herkenning voordat je instapt.
Het delen van de krant. Ik ken jou, maar toch eigenlijk ook weer niet. De afgelopen jaren heb ik er heel wat ‘treinbuddy’s’ bij gekregen. Zo stapt er iedere dinsdag en woensdagochtend een vrouw in de trein met een rode vouwfiets. De hoeveelheid rugzakken, tassen en overige bagage die zij meesleept op de (te kleine) rode vouwfiets zijn niet datgene wat mijn verbazing wekt. De hazelnoot-caramelkoffie met slagroom en de gigantische chocolademuffin, welke tweemaal per week als ontbijt dienstdoen, echter wel. Ter info: we hebben het hier nog steeds over de stoptrein van 07:42 uur.

Sokken en extensions
De meneer die vijf dagen per week haastig de stoptrein in struikelt zit meestal schuin tegenover mij. Zijn vermoeide gezicht in combinatie met het babyslabbetje dat hij soms met een verbaasde blik uit zijn broekzak of het voorvakje van zijn tas tovert, doet mij vermoeden dat hij onlangs vader is geworden. En dan hebben we nog die jonge, zelfverzekerde gozer. Ik gok dat hij een sales functie heeft. Keurig, strak in pak.
Maar gast die sokken. Disney? Werkelijk? De dame met het lange blonde haar. Zou zij weten dat de extensions aan de achterkant van haar hoofd echt heel slordig zijn vastgezet? Ik bedenk mijzelf dat ik de man met de bruine blindengeleidehond al een tijdje niet meer heb gezien. Evenals de man met het groene petje, die bij de sociale dienst werkt. De laatste probeer ik altijd te ontlopen. Om 07:42 uur zit ik nog niet te wachten op een spraakwaterval naast mij in de trein. Ik was dan ook in staat om te gaan juichen toen de man met het groene petje met een verslagen uitdrukking op zijn gezicht vertelde dat hij op een andere locatie ging werken. Hopelijk heeft hij een nieuwe ‘treinbuddy’ gevonden.

Fietsbuddy’s
Inmiddels zijn we ruim een maand verder. Het afscheid van zowel mijn ex-collega’s als mijn ‘ex-treinbuddy’s’ lijkt ver achter mij te liggen. Iedere ochtend fiets ik steevast om 08:00 uur naar mijn nieuwe job en mijn nieuwe superlieve collega’s. ‘Fietsbuddy’s’ maken blijkt lastig. Om 08:00 uur worden de fietspaden (en alles daaromheen) voornamelijk gedomineerd door schoolgaande kids. In het weekend reis ik echter nog steeds met de NS. Voordat ik de trein in stap haal ik koffie. Gewone koffie met melk, zonder slagroom.
De gigantische chocolademuffin laat ik voor wat het is. In de intercity op weg naar mijn Lief denk ik aan mijn vroegere ‘treinbuddy’s’. Zullen zij mij ook missen?