‘High heels’ versus Teva’s

Direct vanaf het eerste jaar van mijn middelbareschooltijd kwam ik ermee in aanraking: ‘High heels.’ Liep ik op de basisschool steevast op gebloemde gympen in alle kleuren van de regenboog. Op de middelbare school bleek dit al snel ‘not done’ te zijn. ‘High heels’ moesten het gaan worden. Bij voorkeur een laars tot aan de knie. Hoe hoger de hak hoe beter. Geen aanrader voor iemand met steunzolen en x-benen. Maar goed, je bent jong en je wilt wat.
Ik werd groot aandeelhouder van Hansaplast. Het aantal (blaar) pleisters en valpartijen zijn niet meer te tellen. Met als bonus een val van een trap in een discotheek. Samen met mijn zwarte knielaarzen met hak ging ik ten onder. Zes weken met mijn been omhoog was het resultaat. De zwarte knielaarzen met hak heb ik nooit meer terug gezien.

Laarsjes
Een aantal jaar later ging ik studeren. Mijn drie BFF’s liepen altijd op hakken. Bijna ieder weekend waren we in een discotheek te vinden. De naveltruitjes –hoe korter hoe beter- waren hot. In combinatie met een loei strakke stretchbroek waarin je benen vacuüm werden getrokken, kon een paar ‘High heels’ niet uitblijven. De laars tot aan de knie werd ingeruild voor een half lang exemplaar. De hak werd er echter niet lager en het gestrompel dus niet minder op. Mijn half lange laarsjes waren leverkleuring (waarom???) en liepen verre van comfortabel. Toch weerhield mij dit er niet van om juist deze laarzen aan te trekken tijdens een avondje stappen in Amsterdam. Hoe mijn voeten en ik zijn thuisgekomen, kan ik niet meer navertellen. De leverkleurige half lange laarsjes heb ik nooit meer terug gezien.

Sleehakken
Sinds een aantal jaar heb ik een kantoorbaan. Zoals een echter kantoorbaan beaamt breng ik het grootste gedeelte van de dag zittend op mijn derriere door. De ‘High heels’ kon ik dan ook niet weerstaan. De half lange laarsjes werden ingeruild voor een paar vrouwelijke, zomerse sleehakken met schattige elastiekte bandjes. ‘Op sleehakken loop je bovendien makkelijker dan op torenhoge laarzen,’ aldus mijn nog steeds moeiteloos en altijd op ‘High heels’ lopende BFF’s. Sleehakken waren dus ‘piece of cake’, vooral als je de hele dag op een bureaustoel zit. Op de eerste –en tevens laatste- dag dat ik mijn gloednieuwe sleehakken droeg, kwam ik er achter dat mijn fiets, welke ik gebruik om van het treinstation naar kantoor te komen, gestolen was. Gezien het vroege tijdstip zat er niets anders op om de (loop)route van ruim 20 minuten strompelend af te leggen. Wild om mij heen kijkend in de hoop dat niemand mij onelegant door mijn enkels heeft zien gaan. Eenmaal op kantoor aangekomen mochten blaarpleisters niet meer baten. De rest van de werkdag heb ik op blote voeten doorgebracht. De vrouwelijke, zomerse sleehakken met schattige elastiekte bandjes heb ik nooit meer terug gezien.

Teva’s
Tegenwoordig breng ik mijn dagen door op sneakers, ballerina’s en modieuze sportschoenen. Net als ‘High heels’ blijken ‘slippers voor tussen de tenen’ zoals de veelgeprezen Birckenstocks niet voor mijn voeten gemaakt te zijn. Speciaal om mijn wandelgemak en vakanties te veraangenamen heb ik vorige week nieuw schoeisel gekocht. Het enige schoeisel waarvan ik zweerde dat ik er nooit en te nimmer op zou gaan lopen. Niet tijdens mijn zwarte knielaarzen met hak tijdperk, tijdens mijn leverkleurige half lange laarsjes tijdperk, of tijdens mijn vrouwelijke zomerse sleehakken met schattige elastiekte bandjes tijdperk. Mijn sneakers, ballerina’s en modieuze sportschoenen collectie is namelijk uitgebreid met een paar Teva’s. Precies: die sandalen, of beter gezegd DE sandalen, waar je liever niet op gezien wilt worden. Maar goed, je bent ouder en wijzer en je wilt wat. Ik weet zeker dat ik DE Teva’s terug ga zien.

img_1717