Museumjaarkaart voor dummies

‘Lekker burgerlijk’ was mijn eerste reactie toen mijn Lief eerder dit jaar een tweetal museumjaarkaarten uit een envelop toverde. Ik heb in mijn leven al heel wat musea gezien. Aan de buitenkant wel te verstaan. Verder dan hier en daar een losse tentoonstelling ben ik nog niet gekomen. ‘Hoog tijd om van die bank af te komen en culturele inspiratie op te doen,’ aldus mijn Lief. Inmiddels zijn we drie maanden en behoorlijk wat musea verder. Een mooi moment om jullie alvast een eerste indruk te geven van wat er zoal te zien is.

Mauritshuis (Den Haag)
Eigenlijk is het schandalig wanneer je het grootste gedeelte van je leven in Den Haag woont en nog nooit het Mauritshuis hebt bezocht. Het Mauritshuis ligt naast het Binnenhof,  midden in het centrum van Den Haag. Hier vind je de mooiste schilderijen uit de Nederlandse schilderkunst van de achttiende eeuw. Hoogtepunten zijn onder andere ‘Het Meisje met de Parel’ van Vermeer en ‘De anatomische les van dr. Nicolaes Tulp’ van Rembrandt. ‘De Stier’ van Paulus Potter is een van de grootste meesterwerken in het Mauritshuis. Dit schilderij is bijzonder gedetailleerd en realistisch. Let bijvoorbeeld op de vacht van de koe en de kleine vliegjes rond de dieren. Het Mauritshuis werd in de zestiende eeuw in eerste instantie gebouwd als woonhuis en is nu een Rijksmonument met meerdere zalen en kleine kamertjes. Dat laatste kan nadelig zijn wanneer je van plan bent om het museum in een weekend te bezoeken. Het Mauritshuis is (terecht) populair bij toeristen, dagjesmensen en Museumjaarkaart dummies.

Slot Zuylen (Utrecht)
Kastelen: Hoe ouder hoe leuker. Vooral van de verhalen over de vroegere bewoners kan ik geen genoeg krijgen. Slot Zuylen is een van de oudste kastelen aan de Utrechtse Vecht en dateert uit de dertiende eeuw. In 1752 werd het slot verbouwd tot een buitenverblijf in de Franse stijl. Het slot is te bezichtigen onder begeleiding van een gids. Onze gids weet de gebeurtenissen uit het verleden echt te maken en vertelt met passie over het slot, de geschiedenis en haar invloedrijke bewoners. Zo wijst zij ons op diverse originele gebruiksvoorwerpen. Het complete Chinese servies, waarvan de scherven van een kapot theekopje ter restauratie aan elkaar zijn vastgemaakt. Het destijds geheel met de hand gemaakte wandtapijt tovert de Gobelinzaal om in één groot landschap. En vergeet de super steile trap in de keuken niet. Het is bijna niet voor te stellen dat het keukenpersoneel daar eeuwen geleden overheen liep. De bekende schrijfster Belle van Zuylen (1740-1805) speelt een grote rol in het slot. Belle van Zuylen werd bekend dankzij haar onafhankelijkheid en moderne ideeën. De kamers in het slot waarin zij toentertijd haar brieven schreef  zijn ingericht alsof Belle van Zuylen daar heden ten dagen nog steeds woont. Om het slot heen ligt de grote kasteeltuin met de monumentale slangenmuur van 120 meter.

Hermitage (Amsterdam)
De Hermitage in Amsterdam is gevestigd in een voormalig tehuis voor ouderen. In het gebouw zijn meerdere tentoonstellingen te zien. Als Museumjaarkaart dummies beseffen we ons dat we helemaal niets weten over de geschiedenis van Rusland, waarna we besluiten om de tentoonstelling: 1917 Romanovs & Revolutie te bezoeken. We beginnen in de grote zaal waar foto’s, kunst en kleding afkomstig uit zowel de Hermitage en het Artillerie Museum in Sint Petersburg, als het Russisch Staatsarchief in Moskou te bewonderen zijn. De smalle gang achterin de zaal leidt ons verder richting kennismaking met het tsarenechtpaar Nicolaas II en Alexandra. We volgen hen tijdens de roerige, politieke regeringsperiode. Het echtpaar leeft meer voor elkaar dan voor de politiek waardoor staatszaken en politieke misstappen zich op stapelen. Door middel van films, muziek en beeldmateriaal leren we Nicolaas II, Alexandra en hun vijf dochters beter kennen. De revolutie in 1917 leidt tot het aftreden van de tsaar. Een door de Hermitage boeiend gebracht verhaal over politiek en echte liefde. Helaas voor de romanticus onder ons kent dit verhaal geen goede afloop. In 1918 wordt het gehele gezin onder mysterieuze omstandigheden vermoord.

De Museumjaarkaart blijkt toch minder ‘burgerlijk’ dan dat ik in eerste instantie had gedacht. Sterker nog, we hebben de smaak te pakken. Wordt vervolgd.

‘Het Meisje met de Parel’